Serruys, Yvonne (1873-1953)

Serruys, Yvonne (1873-1953)

Biografie

Geboren te Menen op 26 maart 1873, kwam ze via haar vader in contact met Emile Claus. Haar vader, Edmond Serruys, was een textielfabrikant, een notabele ingezetenen van de stad, en mocht vooruitstrevende politici en kunstenaars onder zijn vrienden rekenen, waaronder Emile Claus. Het verblijf in Villa Zonneschijn, rond 1894-1895 maakte echter een onuitwisbare herinnering: “Dat zal mijn leven bijblijven als een verlicht ogenblik. Hij zette me aan na te denken, het amateurisme te verlaten”. Astene vormde voor haar echter geen eindpunt. Claus lijkt eerder de rol van mentor te hebben vervuld bij wie ze steeds terecht kon (zoals ze later ook deed), zonder deze of gene stroming te benadrukken. Serruys bevestigde zelf dat het onder impuls was van Claus dat ze zich verder bekwaamde bij George Lemmen. Ze schreef zelf: “Ik werkte er twee jaar onder zijn leiding. Het pointillisme voldeed mij echter niet. Dit procedé hinderde mij geweldig vooral wanneer het ging om het voorstellen van figuren. Aldus keerde ik naar mijn ouden meester Claus terug, bij wie ik vooral landschappen van impressionistische makelij schilderde”. En Serruys schilderde weliswaar in de lijn van Claus, maar de sporen van het neo-impressionisme lieten zich duidelijker voelen in haar werk. Een blik op haar kleine picturale oeuvre leert echter dat de dwingende theorie van het pointillisme een te strak keurlijf bleek voor Serruys.
Thematisch gaf ze de voorkeur aan elementen uit haar directe omgeving, huiselijke, intieme taferelen, de Leie, opgebouwd volgens klassieke schema’s in een rigide, bijna academische techniek.
In 1898 exposeerde ze voor het eerst in de Parijse Galerie Barbazanges, maar het was een onbekend facet van Serruys dat succes oogstte op de tentoonstelling: geboetseerde naakte danseressen. Serruys zag de schilderkunst dus niet als een eindpunt, en het lijkt er op dat ze pas artistieke vrijheid vond in haar atelier van Egide Rombaux, waar haar de kans werd geboden zich te bekwamen in de beeldhouwkunst. Zeker in het begin zou Rombaux haar zijn fascinatie doorgeven voor Auguste Rodin en Paolo Troubetzkoy. Serruys, vanuit haar jeugd Frans georiënteerd, zou zich vanaf 1904 in Parijs vestigen, waar ze wellicht logies vond bij haar broer Daniel, met wie ze studiereizen naar Italië en Griekenland ondernam.
Na haar huwelijk met de vooraanstaande journalist Pierre Mille vestigde ze zich in juli 1909 definitief in de Lichtstad, waar ze met succes verder werkte aan een romantisch-realistisch oeuvre dat vooral de vrouw centraal stelde.

De kunstminnende ouders Serruys kenden de talenten van hun kinderen maar waren ook gesteld op hun verstandelijke ontwikkeling. De vader, Edmond Serruys, was een progressieve man die zijn ambities koesterde voor de verstandelijke kennis voor zijn kinderen. Mevrouw Serruys zorgde voor hun artistieke openheid. Huize Serruys stond open voor voor kunstenaars en politici die bezield waren met nieuwe ideeën, waaronder Emile Claus. Hij ontdekte het talent van de veertienjarige Yvonne en zin oordeel was radicaal: “Dat kind wordt kunstenaar”. Samen met Jenny Montigny en Anna De Weert was Yvonne Serruys leerlinge bij Emile Claus.

Geen producten gevonden die aan je zoekcriteria voldoen.